You love her or you hate her

Voor sommige mensen is Nathalie dominant, soms zelfs arrogant, betweterig en stormt ze als een olifant door de porseleinkast. Voor anderen is ze juist enorm inspirerend, een vertrouwenspersoon en iemand die als geen ander kan verwoorden waar je jezelf niet bewust van bent. En heeft ze op alles een strategie: ook als ze als een olifant door de porseleinkast stormt.

Met andere woorden: ‘You love her or you hate her’. Na bijna 15 jaar samenwerken kan ik inmiddels voorspellen hoe een contact zal verlopen op deze as van ‘love her’ or ‘hate her’.

Laat ik met mezelf beginnen: Ik heb in mijn leven nog nooit iemand ontmoet die zichzelf zó kan opwerpen als ambassadeur van andermans talent en van de potentie die in een persoon, team, samenwerkingsverband of organisatie zit. Ik heb het zelf ervaren toen wij begonnen samen te werken. Hoe lastig de verschillen in onze persoonlijkheden soms ook te overbruggen waren: zij zag ze altijd in het licht van de potentiële meerwaarde die in de combinatie van onze persoonlijkheden, talenten en achtergronden lag. Eerlijk gezegd zou ik ergens in dat spannende begin, 15 jaar geleden, al lang een keer hebben opgegeven met de uitspraak ‘ik trek dit niet’.

Wat Nathalie tijdens die vele gesprekken en discussies deed was consequent onze verschillen en de regelmatige irritatie die dat opleverde beschouwen als ‘interessante informatie’. En niet als iets waardoor je elkaar zou moeten willen overtuigen of domineren. Zij stond niet toe dat ik in emoties bleef hangen die ik kon hebben over het feit dat ik ergens minder verstand van had dan zij of dat zij een (lange termijn) visie had die ik zelf niet had bedacht. Om nog maar niet te spreken over de irritatie door de clash tussen onze persoonlijkheden: ik introvert en zij extravert. Alles werd besproken en alle informatie werd geanalyseerd op relevantie.

Wat ze deed: ze trok ons voorbij het persoonlijke, het emotionele en hetgeen ons zou tegenhouden. Ze loodste ons naar een gesprek over het grotere geheel. Het doel waarvoor we besloten hadden samen te werken. De hoeveelheid kansen en mogelijkheden die ze zag structureerde ze vervolgens op de typisch Naat manier.  

Het vroeg het uiterste van ons beiden. Het vraagt óók in onze trajecten met klanten het maximale van de mensen met wie we werken.

Mensen ervaren Nathalie óf als een verschrikking óf als hun grootste ambassadeur. Waar zit het verschil? Mensen die durven vertrouwen op haar talent, krijgen in ruil daarvoor 100% ambassadeurschap voor wat zij aan talent en aan potentie in hen ziet. Dat ziet eruit als een pitbull die zijn huis verdedigt: Nathalie gaat voor jou door het vuur als ze in je gelooft en jij haar het vertrouwen geeft dat ze dat mag doen. Door haar jarenlange ervaring met het bouwen en werken in teams met complexe opgaven heeft ze daar geen ego op: ze doet het gewoon omdat ze tot in haar vezels weet en voelt dat dat het meeste oplevert. Voor de persoon zelf, voor het team en voor de opdracht waarvoor het team gesteld staat.

Bij die overgave horen offers: jouw ongezonde ego kan niet meer de baas zijn. Dus ook jouw ‘snot’ mag niet voor je talent of voor je potentie gaan. Hier vertrouwt ze op mij, dat ik die snot tijdig opruim en zorg dat het talent vrij kan bewegen en de potentie de ruimte krijgt om zich te ontwikkelen. Daar legt ze desnoods het hele (team)proces voor stil omdat ze weet dat je niet op snot kan bouwen. Nu niet opgeruimd betekent: schade op de lange termijn. En daar werkt ze niet aan mee.

Tot zover de ‘you love her’-variant. Wanneer het ergens in het traject omslaat naar ‘you hate her’ concludeer ik dat de snot regeert. Die maakt dat zij niet kan bouwen. Omdat het offer van ‘stoppen met de snot’ door de klant niet gewenst blijkt. Of omdat diegene schrikt van het eigen talent: het is veel groter of juist veel kleiner dan diegene zelf verwacht of gehoopt had.

Dan ontstaat een raar soort projectie: Doordat iemand niet door de snot heen wil wordt Nathalie de boeman die té dominant, betweterig, drammerig etc is. Ze krijgt dan verwijten als ‘ze snapt er niks van’ of ‘zij bepaalt alles en ze is niet mijn leidinggevende’ of ‘het kan niet dat ze zoveel door heeft’. Zij blijft namelijk proberen om onze klant mee te nemen in hoe het voorbij de snot eruit ziet. En omdat dat nog niet herkend wordt, wordt ze persoonlijk veroordeeld.

Het gekke is dat ik als snotspecialist wél geaccepteerd blijf. Dus ik mag wél de gesprekken blijven voeren die gaan over de snot, de gebrekkigheden, de ongemakken en de pijnpunten waarom het allemaal niet lukt.

Als iemand ervoor kiest om in de snot te blijven hangen wil diegene meestal alleen nog met mij praten. Ik word dan gezien als de meer begripvolle en minder radicale van ons twee. Logisch: met mijn talent zoek ik samen met je naar de snot en daarin ben ik heel begripvol voor wat er allemaal lastig en moeilijk is. Maar… Ik zou niet met Nathalie zijn gaan samenwerken als ik dacht dat dat mijn doel in het leven was om eindeloos in de snot te blijven roeren. Als je zakelijk en persoonlijk vooruit wilt moet je dwars dóór de snot.

‘You hate her’ speelt geregeld een rol in onze trajecten. ‘Ik kon jullie wel achter het behang plakken’ of ‘o jee ik hou m’n hart vast waar ze nu weer mee komt’ zijn uitspraken van mensen die toch gekozen hebben om door de snot te gaan en te vertrouwen dat wat daarna komt vele malen beter, efficiënter en effectiever is.

Degenen die ervoor kiezen om in de snot te blijven kunnen op een bepaald moment niet meer met ons verder. Ik zeg ons, omdat zodra ‘you hate her’ richting Nathalie aan de orde is en iemand bij het besluit blijft dat zij te dominant is, doordraaft, ze het niet goed ziet, weten wij dat onze rol is uitgespeeld. Dan is het maximale met deze persoon bereikt. En dat is prima. Het is niet aan ons om te bepalen in hoeverre iemand zijn talent en potentie wel of niet wil doen. Het is wel aan ons om in een opdracht te benoemen waar en hoe de snot de overhand krijgt. En dan is het aan de klant om te besluiten hoe daar vervolgens mee om te gaan. Niet aan ons.

Gelukkig is meestal het vervolg dat in de loop van het (team)traject de snot opgeruimd mag worden en de ‘love her’ steeds meer de overhand krijgt over ‘hate her’. Wat dan ontstaat is ruimte voor veel humor, en is Nathalie de eerste die er een flinke dosis zelfspot in gooit ...